Llaman a la puerta y no abrimos

El hombre llega
a la Luna y luego
es incapaz
de alcanzar
el brazo
del hombre
que se ahoga
en un estrecho
paso
hacia la vida
que podía ser.

[ Juanjo Barral, “¿Todo ba vien?” ]

Deja un comentario

Archivado bajo En castellano, Juanjo Barral

Ámote anarquista

(fragmentos)

Con abraio crían ás veces
que chegaría a existir
a utopía libertaria
e ás veces crían que non,
aínda con máis abraio…

Era entón a Galicia anarquista
unhas cantas vivendas obreiras
como mapoulas moi abertas
nos barrios proletarios das Atochas,
unha casoupa clandestina en Cea
sobre as raíces do fento dentabrú,
unhas humildes moradas campesiñas
con liques de Badiña ou de Marselle,
onde non había moito que comer,
mais tampouco poder.

Era a Galicia corsaria sen estado,
nin deus nin amo de dentro nin de fóra,
luz e vida por Elviña e por Monelos,
resplandores sobre o abismo pola Silva,
ateneos nos Castros e nas Quintas
espertares no extremo das corbeiras,
leccións contra poder e servidume,
libres de imaxinar o que quixer,
libres para facer o que se pensa.

Porque non nos deixan cruzar os regos
cruzaremos os océanos, pensaban.

Non puido ter esperanza sen medo
nin medo sen esperanza María Bello Paz,
empacando peixe no porto d’A Coruña
ata a hora en que os poderes de xullo
bateron resistencias de mulleres
como pescadas que lesen a Spinoza
onde eu ámote anarquista ou morte.

Porque non nos deixan cruzar os ríos
cruzaremos os mares, está claro.

Así quizáis pensaba Teresa Varela Calviño,
sindicando xoubas no porto d’A Coruña
ata ser baleada polo chumbo de outubro,
a revolución na patela e a patela na cabeza
e o peixe despezado, destripado e empacado
polas mans nunca inertes da proletaria morta,
pois nos foxos comunais eu anarquista ámote.

Porque non nos deixan cruzar en barco
cruzaremos en latas de sardiñas.

Lares de María Otero e de Alicia Dorado,
refuxios coruñeses das Atochas,
Atocha Alta, Atocha Baixa, Monte Alto,
atochas nas alpargatas abatidas a balazos,
viúvas vermellas de mariñeiros sen mar,
presaxios de panadeiros sen pan,
abismos de albaneis sen andamios,
o pasado docemente selado con carimbo
de caucho e tinta azul,
o presente fuxindo clandestino,
o futuro purgando amargamente
e amargamente abortado con augardente alemá.

Morada de María de Allariz, Atocha Alta,
trinta e tres anos e morta con tres máis,
sen contar nenos feridos no masacre,
cantando a Internacional a berro aberto
como quen entra no inferno proclamando
utopías contra a angustia do fascismo.
Porque as crónicas non foron escritas
con tinta, senón co fío das costureiras
e a verdade na punta dunha agulla.
Alí foi a última vez que se viviu a vida
iluminando a loita con tanta liberdade,
pois ámote anarquista, última luz e ponte.

Faiado de Alicia en Villa Rosalía,
Rúa do Carme e vintecinco anos,
preguntou quizais Fournarakis a Acebedo,
pouco antes de morrer os dous a tiros:
– ¿Sabes que o nome da túa compañeira
significa a verdade en lingua grega?
– O nome da compañeira significa a verdade
en todos os idiomas do mundo, contestou.
– Pois a verdade vai morrer axiña,
terciou Alicia, e os tres máis outro
feneceron acribillados ante a última verdade,
e ámote alí anarquista iluminando aos libres.

Redada ao pé do premonitorio Matadoiro:
asalto a tiros infiltrándose polas espirais
sinuosas da delación nas sombras.
Á fin torturados, paseados, fusilados,
Brazo y Cerebro, Espartaco, Nervio,
Sin Dios ni Patria, Ni Dios ni Fronteras,
portugueses do grupo Inadaptables,
Germinal, Ideal, Intransigentes,
CNT, FAI, ningún deles sabería nunca
que Durruti morrería no Ritz.
Así se perecía n’A Coruña libertaria
dende 1936, data do último Medulio.

Porque non nos deixan cruzar a rúa real
cruzaremos a cidade imaxinada.

Ocultáronnos ás mulleres máis libres
e sen embargo fórano ata a fin.
Din que algunhas morreron por amor
aos anarquistas que agachaban,
o que é morrer tamén muller e ácrata.

Borráronas da historia e non obstante
setenta anos despois hai quen as ama.
Sardiñas para elas e unha libra de cereixas
vermellas como a súa primavera libertaria
e para sempre ámote anarquista ou nada.

[ Claudio Rodríguez Fer ]

Texto tirado da publicación “O resplandor das Atochas”, nº único publicado pola Comisión pola Recuperación da Memoria Histórica de A Coruña, en memoria dos anarquistas asasinados en xullo de 1937 no bairro das Atochas.

Deja un comentario

Archivado bajo En galego, Et al.

Contra a sida, rock and roll

Hai outro virus máis perverso
unha infección aínda peor
o virus que entre na túa cabeza
e para o que non chega o condón
estouche falando de discriminación
dos infectados, dos portadores
contra ese virus insolidario
e contra a SIDA, rock and roll
      hai que matar o bicho pero non o pracer
      amarse de goma, amarse de goma
      poñerlle condón á superstición
xa temos bastante coa infección
moitas e moitos caeron xa
pono, ponllo, faino xa
presérvate do virus e da inquisición
e se ó teu lado alguén é portador
usa a medicina da comprensión
o peor contaxio é o terror
o peor remedio é a represión
      o que da gusto nunca debe volverse disgusto
      as precaucións son claras
      sexo seguro pero sexo
os grupos de risco non existen
o risco maior é a intolerancia
todos somos portadores
portadores de prevención
ponlle condón á superstición
ponlle condón á inquisición
ponlle condon ó novo aparheid
pero que non pare o rock and roll
(estatísticas)
que se enteire o mundo todo

[ Antón Reixa ]

Deja un comentario

Archivado bajo En galego, Et al.

Penélope

Un paso adiante e outro atrás. Galiza,
e a tea dos teus sonos non se move.
A esperanza nos teus ollos se espreguiza.
Aran os bois e chove.
Un bruar de navíos moi lonxanos
che estrolla o sono mol coma unha uva.
Pro ti envólveste en sabas de mil anos,
e en soños volves escoitar a chuva.
Traerán os camiños algún día
a xente que levaron. Deus é o mesmo.
Sulco vai, sulco ven. Xesús Maria!,
e toda cousa ha de pagar seu dezmo.
Desorballando os prados como sono,
o tempo vai de Praga a Pastoriza.
Vaise enterrando, sulco a sulco, o outono.
Un paso adiante e outro atrás. Galiza!

[ Xosé María Díaz Castro ]

Deja un comentario

Archivado bajo En galego, Et al.

Sangue de africano

AQUI SOMBRIO, fero, delirante
Lucas ergueu-se como o tigre bravo…
Era a estátua terrível da vingança…
O selvagem surgiu… sumiu-se o escravo.
Crispado o braço, no punhal segura!
Do olhar sangrentos raios lhe ressaltam,
Qual das janelas de um palácio em chamas
As labaredas, irrompendo, saltam.
Com o gesto bravo, sacudido, fero,
A destra ameaçando a inmensidade
Era um bronze de Aquiles furioso
Concentrando no punho a tempestade!
No peito arcado o coraçao sacode
O sangue, queda raçao nao desmente,
Sangue queimado pelo sol da Libia
Que ora ferve no Equador ardente.

[ Castro Alves ]

Deja un comentario

Archivado bajo Em português, Et al.

El papel necesario de los poetas en tiempos atroces

Los escritores y los artistas podrían desempeñar (…) en la nueva manera de hacer política que hay que inventar, un papel aboslutamente insustituible: otorgar fuerza simbólica, a través del arte, a las ideas y los análisis críticos, y dar una forma sensible a las consecuencias invisibles de las medidas políticas inspiradas en las filosofías neoliberales.
(Pierre Bourdieu)

Creo que este texto, extraído de Contrafuegos 2 (Anagrama, Barcelona, 2001), y que hemos encontrado en la introducción del libro Once poetas críticos en la poesía española reciente, explica perfectamente el deber de toda persona con la capacidad de trasformar lo invisible en visible. Para poder combatir la injusticia debemos darle forma, darle nombre: verla. Es el primer paso para recuperar nuestro poder sobre nuestras vidas, robado sin que nos demos cuenta, poco a poco, con la sutilidad de la serpiente o del virus.

La función del poeta es revelar con su palabra, sacar a la luz, nombrar lo que el sistema mantiene tapado, disfrazado, enterrado en su marea de colores y estruendo mediático. Es un poder maǵico contra la pseudo-lógica (mito en realidad). La misma función que tuvo la invención del lenguaje: nombrar las cosas para comprenderlas, para dominarlas. Nos han robado las palabras, las han cambiado de sentido. Debemos contraatacar.

Revelar para rebelar(nos).

Esa es la idea que mueve nuestra Militia Lyrica internacional.

1 comentario

Archivado bajo Editorialis

Bread and Roses

As we come marching, marching, in the beauty of the day,
A million darkened kitchens, a thousand mill-lofts gray
Are touched with all the radiance that a sudden sun discloses,
For the people hear us singing, “Bread and Roses, Bread and Roses.”

As we come marching, marching, we battle, too, for men —
For they are women’s children, and we mother them again.
Our lives shall not be sweated from birth until life closes —
Hearts starve as well as bodies: Give us Bread, but give us Roses.

As we come marching, marching, unnumbered women dead
Go crying through our singing their ancient song of Bread;
Small art and love and beauty their drudging spirits knew —
Yes, it is bread we fight for — but we fight for Roses, too.

As we come marching, marching, we bring the Greater Days —
The rising of the women means the rising of the race —
No more the drudge and idler — ten that toil where one reposes —
But a sharing of life’s glories: Bread and Roses, Bread and Roses.

[ James Oppenheim ]

[ Judy Collins ]

Deja un comentario

Archivado bajo In English, Lyrica Musicalis